آهستگی

بر لبه ی نازک میان ماندن و رفتن ، من نگران بادهایی هستم که از سمت زندگی می وزند.

تو انگار بخش خوشایند حافظه ات را از دست داده ای.حالا فقط من در آن باقی مانده ام بدون هیچ رابطه ای که مرا به دنیای تو وصل کند.

مثل زن و مردی که می ترسند هر لحظه به انتها برسند .

مثل لگد کردن و لگد شدن در تاریکی.

نفرتشان را قورت می دادند.

احمقانه است، نمی دانیم بعدها دلمان برای چه چیزهایی تنگ خواهد شد.مثل همین صدای فرچه روی فرش های توی حیاط،نزدیک عید...

خاطره ها سه دوره دارند.

اوایل چنان نزدیک اند که می گوییم

انگار همین دیروز بود.

جان در پناهشان می آرامد

و جسم در سایه شان سرپناهی می یابد.

خنده ای است که فرو ننشسته و اشکی که همچنان جاری ست

لکه ی جوهری روی میز که هنوز هست

و بوسه ی خداحافظی که گرمی اش در دل احساس می شود...

اما چنین حسی دیری نمی پاید...

زمانی می رسد که آن سر پناه دیگر نیست

در جایی پرت به جایش خانه ای تنهاست

با زمستانی سرد سرد و تابستانی سوزان

خانه ای سراسر خاک گرفته و لانه ی عنکبوت ها گشته

جایی که نامه های عاشقانه ی آتشین خاکستر می شوند

و عکس ها رنگ می بازند

آدم ها طوری آنجا می روند که به گورستانی

باز که می گردند دست ها را با صابون می شویند

اشک های روانشان را پاک می کنند و سخت آه می کشند...

اما هنوز تیک تاک ساعت جاری ست

فصل ها از پی هم می گذرند ، آسمان باز هم می شکفد

نام شهر ها عوض می شود

دیگر کسی نیست که گواه این ها باشد

دیگر کسی نیست که با او بگرییم و خاطره ها را ورق زنیم.

اندک اندک اشباح خاطرات ترکمان می کنند

خاطره ی آن هایی که دیگر یادشان نمی کنیم

و شاید بازگشتشان هراسانمان کند.

با چنین حسی بیدار که می شویم

حتی راه آن خانه ی تنها را هم فراموش کرده ایم

از روی شرم و خشم آه می کشیم

سوی خانه می دویم اما ( انگار که خواب ببینیم)

همه چیز را جور دیگری می یابیم: آدم ها ، اشیا، دیوار ها

کسی نمی شناسدمان-پاک غریبه ایم!

جای ما آنجا نیست وای!

دردناک تر این که

آن گذشته را دیگر راهی به زندگی مان نیست

برایمان پاک بیگانه ست

مثل همسایه هایی که مردند

بی آنکه بشناسیمشان

ار آن ها که خدا جدامان کرد

آن ها که بی ما چه خوب رفتند

حتی به سوی سرنوشتی بهتر... .

..............................................

آنا آخماتووا - از مجموعه ی " مرثیه های شمال "

ترجمه ی رخشنده ره گوی

لامصب،‌ حق انگار توی یکی از این ظروف مرتبط جریان داره ، که هیچ حقی مطلق مال هیچ کس نیست که همه سهیمند و آخر مدعی می شوند که مال آنها نبوده و یا اصلا برای آن ها نازل شده...همه شریکیم و کم و زیادش می کنیم که فقط نشون بدیم :ظروف مرتبطیم!

نیستی که شماتتم کنی برای این همه نتیجه گرایی.

من غرق می شوم میان نتیجه ها...و زندگی گوشه به گوشه رنگ تو را کم می آورد.

بچه تر که بودم گلو درد برنامه ی همیشگی زندگی ام بود و آمپول هایی که علی رغم همه ی التماس هایم مسلسل وار تجویز می شد.قاعده این بود :‌ بعد نهار ،‌ کشان کشان ، تزریقاتی. نهار آن روز همیشه یک طعمی داشت.من بی اراده می شدم و غذا راهش را آن وسط ها گم می کرد .انگار که تعلل من حادثه ی مقدر را دور می کرد...که نکرد هیچ وقت.این روز ها غذا همان طعم تعلل را تداعی می کند.

مجال دلتنگی کوتاه است ،‌ زود عادت می کنیم.